Growing Green Spelddrager: Sameena Khan

Growing Green Spelddrager: Sameena Khan

Een groene stad maak je met bewoners!  Maak in een serie portretten kennis met de Growing Green Spelddragers. Almeerse bewoners en ondernemers die onderscheiden zijn voor hun groene initiatieven in de stad. Dit keer theatermaker Sameena Khan die samen met asielzoekers een theaterproject realiseerde over de vier seizoenen en de cyclus van het leven. 



‘De voorstelling raakte je ziel’
Theatermaker Sameena Khan had al vijf eerdere voorstellingen gemaakt met kinderen en volwassenen uit andere culturen en taalgebieden, toen ze door Inspiratie Inc. gevraagd werd om vlakbij het asielzoekerscentrum in Tussen de Vaarten een theaterproject te realiseren met asielzoekers. Het werd een creatieve en emotionele ervaring die duurde vanaf januari t/m de buitenvoorstellingen in juli 2016.

Ze organiseerde wekelijkse workshops op vrijdag, zocht samenwerking met Monique Faasse die op donderdag workshops leidde en maakte samen met haar, met studenten, met vrijwilligers uit het AZC en daarbuiten een voorstelling over de vier seizoenen en de cyclus van het leven.

Verbinding voelen met de natuur
Sameena: ‘Ik vond het heel fijn dat Moeder Aarde een rol speelde. Dat was de verbinding. Het heeft me geholpen om dingen als religie los te laten. Iedereen kent de natuur, heeft er een ander idee bij. We begonnen het project met workshops, om kennis te maken met de kinderen, de volwassenen en hun gevoelens. Heel los. Wie is Moeder Aarde, wat doet ze, heb je verhalen uit je eigen cultuur daarover? We hebben heel veel land-art gemaakt van takken, bladeren, stenen, schelpen. We hebben droomvangers gemaakt. Daarbij kunnen ze hun dromen vertellen, hun angsten delen. Het is prachtig dat het van de natuur uit de omgeving kwam. Het is zo gezond om die verbinding met de natuur te voelen. Ze zijn ontworteld. Door dit stuk kwamen ze echt met beide voeten op de grond te staan.’

In de loop van de workshops bedacht Sameena het thema van de voorstelling: de cyclus van het leven, over geboorte, opgroeien, ouder worden en doodgaan. Met de kinderen onderzocht ze dat aan de hand van processen in de natuur. En vertaalde dat naar mensen. De voorstellingen vonden plaats in een weekend, in het bosgebied vlakbij het AZC. Vooraf maakten ze op vier plekken kleine installaties, waar de acteurs, de muzikanten én het publiek – groot en klein, langs trokken. ‘De laatste voorstelling heeft mij het meest geraakt, bij de vierde installatie. Alle spelers kwamen samen. De mensen uit het publiek dansten, zongen en klapten mee. Mensen gingen huilen. Het raakte je ziel.’